Fic Jurassic world : What if we love ถ้าพวกเรารักกัน (1)

ตอนที่ 1 : คุณแม่มือใหม่กับน้องหนูสีน้ำเงิน

โอเวนไม่แน่ใจว่าเขาหลับไปตั้งแต่เมื่อไร เท่าที่จำได้ หลังจากจัดการหาที่ทางให้ไข่ทั้ง 4 ฟองเสร็จเขาก็จัดการกิจวัตรประจำวันของตัวเองนิดๆหน่อยๆแล้วเข้านอน ซึ่งเข้านอนที่ว่าคือ เขาต้องมานอนข้างๆไข่

จากการแนะนำของดร.อลัน...หรือจะต้องบอกว่ามันคือการยุยงปนบังคับกลายๆ ก่อนที่เขาจะไม่สามารถติดต่ออีกฝ่ายได้อีกเลย เขาเชื่อใจอลัน อีกฝ่ายเป็นคนดีและเป็นเพื่อนที่ดี เขาน่าจะได้ทำความรู้จักกับอลันมากกว่านี้ถ้าพวกเขาสามารถติดต่อกันได้

โอเวนลืมตาตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้ว เขานอนคิดถึงเรื่องของเขากับอลันก่อนที่จะมาอยู่เกาะนี้ และได้แต่สงสัยว่าอีกฝ่ายหายไปไหน แต่นอนคิดได้ไม่นานเสียงเหมือนอะไรบางอย่างดัง ป็อกหรือเสียงเหมือนใบไม้แห้งกำลังแตกก็ดังขึ้นมา มันดังมาจากไข่ฟองหนึ่งที่กำลังขยับราวกับมีอะไรข้างในกำลังดิ้น

สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นพยายามจะดิ้นให้หลุดออกมาจากเปลือกไข่ของมัน ต้องชื่นชมในความพยายามของมัน ที่สามารถทำให้เปลือกไข่ร้าวและแตกได้ ส่วนที่เป็นมือที่เต็มไปด้วยเกล็ดอย่างสัตว์เลื้อยคลานและกรงเล็บโผล่ออกมาข้างหนึ่ง

โอเวนอยากจะช่วยแต่ทว่าเขาทำได้เพียงแค่นั่งลุ้นอยู่ข้างๆ เขาเชื่อว่าเจ้าตัวเล็กจะต้องสามารถดิ้นจนหลุดออกมาได้

มันดิ้นไปดิ้นมาสักพักจนกระทั่งไข่กลิ้งลงมาตกอยู่ข้างตัวโอเวน เปลือกไข่ค่อยๆหลุดออกทีนิดๆจนกระทั่งเปลือกไข่ทั้งหมดได้แยกออกจากกันหรือแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มันไม่ได้ปกปิดร่างของสิ่งที่อยู่ข้างในอีกต่อไปทำให้ร่างของลูกไดโนเสาร์ตัวน้อยได้มานอนกองอยู่บนพื้นบ้านของโอเวน ลูกแร็ปเตอร์ตัวจิ๋วนอนนิ่งเพื่อปรับสภาพตัวเองสักพักก่อนที่ตัวมันจะค่อยๆลุกขึ้นยืน ดวงตาสีทองกลมโตจ้องมองมาที่เขา

ทันทีที่โอเวนได้สบตากับแร็ปเตอร์ตัวน้อย เขาบอกได้เลยว่าเขาตกหลุมรักเจ้าตัวน้อยนี่เขาซะแล้ว โอเวนไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดว่าพวกมันเป็นยังไง แต่เขาคิดว่ามันน่ารักมาก ดวงตากลมโตที่จ้องมองมาทำเอาใจเขาละลาย เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนลูกแมวตัวน้อยๆจ้องมองมากกว่าจะรู้สึกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตล้านปีที่สุดแสนอันตรายกำลังจ้องมองเขาอยู่เสียอีก

โอเวนสังเกตเห็นลายลากยาวสีฟ้าข้างลำตัวที่เริ่มตั้งแต่หัวไปจนสุดปลายหาง มันทำให้เขาเริ่มเรียกเจ้าตัวเล็กนี่ว่า “บลู”

ใช่ เขาตั้งชื่อให้แร็ปเตอร์ ...บ้ามากๆ

“รอก่อนนะบลู” หลังจากที่เกิดได้ไม่นาน บลูก็สามารถเดินได้แล้วซึ่งโอเวนไม่ได้แปลกใจเท่าไร บลูเดินตามเขาต้อยๆเหมือนลูกเป็ดที่เดินตามแม่

จากที่ดร.วูบอก ไดโนเสาร์ทุกๆตัวบนเกาะแห่งนี้จะเกิดมาเป็นเพศเมียหมดทุกตัว แล้วจะกลายเป็นตัวผู้ทีหลังซึ่งจะกลายเป็นตัวผู้เองหรือเพราะโดนฉีดฮอร์โมนนั้นก็อีกเรื่องนึง

 ถ้าเป็นแบบนั้น งั้น...บลูก็เป็นตัวเมีย...หรือเปล่า?...

โอเวนหั่นเนื้อหมูที่เจอในตู้เย็นออกเป็นชิ้นเล็กๆ ในขณะที่บลูยืนจ้องมองเขาตาแป๋ว มีการส่งเสียงเป็นพักๆและในบางครั้งบลูก็เอาหัวของมันมาถูที่บริเวณขาของโอเวน ซึ่งมันยิ่งทำให้เขารู้สึกเอ็นดูบลูเป็นร้อยเท่าพันเท่า

พอโอเวนหั่นเนื้อเสร็จ เขาก็นำมันมาใส่ในชามสแตนเลดก่อนที่เขาจะย่อตัวลงนั่งให้อยู่ในเดียวกับบลู แต่ถึงกระนั้นตัวเขาก็ยังสูงกว่าบลูอยู่ดี

บลูที่เห็นโอเวนย่อตัวลงมานั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้าก็รีบกระโดดขึ้นไปอยู่บนตักของโอเวนทันที โอเวนรู้สึกตกใจนิดหน่อย แต่ก็แค่แปบเดียวเมื่อบลูนำหัวของตนมาถูที่อกของโอเวนอย่างออดอ้อนทำเอาชายหนุ่มแทบหัวใจละลายไปกับความน่ารักน่าเอ็นดูของบลู

โอเวนค่อยๆหยิบชิ้นเนื้อมาป้อนบลูซึ่งเจ้าตัวเล็กกินเนื้อหมูที่โอเวนหั่นจนหมดชาม ซึ่งพอกินเสร็จเจ้าตัวน้อยก็หลับไปทันที 

ท่าทางไร้พิษสงของบลูทำให้โอเวนเผลอลูบหัวบลูด้วยความที่ลืมไปว่า เจ้าสิ่งที่เขากำลังลูบหัวอยู่นั้นไม่ใช่ลูกหมาลูกแมวที่ไหน หากแต่เป็นลูกแร็ปเตอร์ต่างหาก จนพอได้สติโอเวนก็ต้องมาลองนั่งนึกดูดีๆ

มันทำให้เขารู้สึกแปลกใจไม่น้อยและโล่งใจมากๆในคราเดียวกันที่ไม่โดนแวโลซีแร็ปเตอร์แรกเกิดกัดเอา 

ถึงแม้ว่าบลูจะเป็นแร็ปเตอร์แรกเกิด แต่ฟันที่อยู่ในปากของเจ้าตัวเล็กนั้น คมพอๆกับฟันฉลามเลยก็ว่าได้

ในตอนที่ป้อนเนื้อให้กับบลู เขารู้สึกเสียวมือทุกครั้งเพราะกลัวว่าจะเผลอโดนบลูกัดเอา แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้กัดอย่างที่เขากลัวสักครั้ง มันทำให้โอเวนคิดว่าที่แร็ปเตอร์น้อยดูเชื่องกับเขามากกว่าปกติ อาจจะเป็นเพราะการผ่าตัดของดร.วูก็เป็นได้ ...หรืออาจจะไม่ใช่  แต่โอเวนไม่อยากเข้าข้างตนเองเพราะว่าเขาไม่เคยฝึกสัตว์หรือได้ใกล้ชิดกับสัตว์ชนิดไหนมากๆมาก่อน...ยิ่งเป็นแร็ปเตอร์แล้วยิ่งไม่เคย แต่จากที่อลันเล่าให้ฟังว่าพวกมันดุร้ายและร้ายกาจมากแค่ไหน เขาก็ทั้งนอนทั้งนั่งทำใจนับครั้งไม่ถ้วนเรื่องการโดนลูกแร็ปเตอร์กัดมือเอาแน่นอน

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะกังวลมากไป และไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว

เสียงร้องครางแหลมๆ ฟังดูคล้ายเสียงลูกจระเข้ดังขึ้นเรียกความสนใจของโอเวน เขาก็พบว่า บลูตื่นแล้ว บลูจ้องเขาตาแป๋ว เหมือนกับต้องการอะไรบางอย่าง แต่โอเวนไม่อาจเข้าใจได้

“ไงบลู” โอเวนกล่าวแล้วลูบหัวบลูทำให้เจ้าตัวเล็กกระดิกหางไปมา แลดูคล้ายลูกสุนัขก็ไม่ปาน มันทำให้โอเวนยิ้ม “หวังว่าเธอจะชอบชื่อของเธอนะ”

บลูเงยหน้ามองโอเวนแล้วเอียงคอ ทำท่าทางดูคล้ายกับไม่เข้าใจ แววตาของเจ้าตัวเล็กบ่งบอกถึงความงงงวยจนโอเวนหัวเราะ

“ช่างมันเถอะ ฉัน โอเวน เกรดี้ เป็น...ครอบครัวของเธอ” โอเวนค่อนข้างกระอักกระอ่วนถึงสถานะของเขากับแร็ปเตอร์พวกนี้ พวกมันเห็นเขาตั้งแต่แรกเกิด เขาดูเหมือนจะเป็นแม่ของพวกมัน...แต่นั้นฟังดูขนลุกยังไงก็ไม่รู้ ก็นะ เขาเป็นผู้ชาย จะมาถูกเรียกว่าแม่จ๋าอะไรนั้นมันก็กระไรอยู่ และเขาจะต้องเป็นคนฝึกของพวกมัน เขาก็จะต้องเป็นหัวหน้าทีมของพวกมัน แต่แบบนั้นมันดูเหมือนว่าเขามีอำนาจและอาจจะถูกท้าชิงอำนาจเมื่อไรก็ได้ถ้าเป็นหัวหน้า ดังนั้นการเป็นครอบครัวเดียวกัน ดูจะดูดีกว่า...แต่ไม่ใช่สำหรับบลู

.

.

.

ครั้งแรกที่เธอลืมตาขึ้นมาดูโลก ภาพแรกที่เธอเห็นคือสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะแตกต่างจากเธอ แต่เด็กที่เพิ่งเกิดอย่างเธอจะไปใส่ใจเรื่องความแตกต่างแบบนั้นทำไมกัน

“แม่” เธอส่งเสียงร้องเรียก ด้วยสัญชาตญาณ เธอพยายามก้าวขาออกเดิน ในครั้งแรก เธอเดินเซไปเซมาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าแม่ของเธอ

“แม่จ๋า” เธอร้องอีกครั้ง ร้องเรียกอีกฝ่ายที่มองมาทางเธอด้วยสายตาอบอุ่น

“สวัสดี บลู” นั้นคือสิ่งแรกที่เธอได้ยินจากแม่ของเธอ...บลู...คือชื่อของเธอ สิ่งที่แม่จะใช้เรียกเธอ และเธอจะจำมันไว้ “เดี๋ยวฉันมานะ รออยู่ตรงนี้ก่อน”

ถึงแม้ว่าโอเวนจะพูดเช่นนั้น แต่บลูก็ยังคงเดินตามเขาอยู่ดี ด้วยความที่เธอยังไม่ชินกับการเดิน ทำให้เธอยังคงเดินเซอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่นาน พอบลูเดินได้คล่อง เธอก็แทบจะวิ่งตามโอเวนเข้ามาในครัว

“แม่” บลูเงยหน้าขึ้นมองแม่ของเธอที่ตัวสูงและตัวใหญ่กว่าเธอมาก มันทำให้เธอรู้สึกว่าการได้อยู่ใกล้ๆแม่นั้นปลอดภัยและอบอุ่น “แม่สนใจหนูหน่อย”

ด้วยความที่เธอไม่รู้ว่าแม่ของเธอไม่เข้าใจภาษาที่เธอกำลังพูดทำให้บลูยังคงร้องเรียกความสนใจจากแม่ของเธออยู่เรื่อยๆ  บลูเดินตามโอเวนตลอดรวมไปถึงยืนเฝ้าอีกฝ่ายหั่นเนื้อ กลิ่นหอมๆของเนื้อหมูสดทำเอาบลูน้ำลายไหล

“รอก่อนนะบลู” บลูที่ได้ยินแบบนั้นคิดไปว่า แม่กำลังหาอาหารให้ตนหรือกำลังทำอะไรสักอย่าง และเธอต้องรออย่างที่แม่บอก กลิ่นแรกที่เธอได้สัมผัสคือกลิ่นกายของโอเวน กลิ่นกายของเขามันช่างหอมหวน แต่ไม่เหมือนกับกลิ่นเนื้อในตอนนี้ กลิ่นมันแตกต่างกัน และเธอชอบที่จะสูดดมกลิ่นกายของโอเวนแต่ที่ชอบที่สุดก็คือการได้อยู่ใกล้ชิดกับโอเวน มันจึงทำให้บลูรีบกระโดดขึ้นไปอยู่บนตักของโอเวนทันทีที่อีกฝ่ายนั่งลง บลูอยากอยู่ใกล้ๆโอเวน นั้นไม่ใช่สัญชาตญาณแต่เป็นความรู้สึก

ด้วยความที่เพิ่งเกิด เนื้อหมูที่โอเวนหั่นให้กินจึงเป็นอาหารมื้อแรกของบลู คำแรกที่โอเวนป้อนให้กิน บลูรู้สึกว่ามันเป็นเนื้อที่อร่อยมาก และยิ่งมีโอเวนป้อนให้ มันยิ่งทำให้เธอมีความสุข

พอบลูกินจนเสร็จ เธอก็พล่อยหลับไปคาตักของโอเวน ในตอนที่หลับ เธอรับรู้ได้ถึงมือที่กำลังลูบสัมผัสที่หัวของเธอ บลูชอบมัน มันทำให้เธอรู้สึกสบาย แต่จู่ๆ แม่ก็หยุดลูบหัวเธอ ทำให้เธอลืมตาตื่นมามองหน้าแม่ที่ทำหน้าเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่

“แม่หยุดทำไม?” บลูส่งเสียงถาม แต่เสียงของเธอมันฟังดูคล้ายเสียงครางของลูกจระเข้ เสียงนั้น ทำให้โอเวนหันมาสนใจบลูที่กำลังจ้องเขาตาแป๋ว

“ไงบลู” โอเวนกล่าวแล้วลูบหัวบลูอีกครั้ง มันทำให้บลูมีความสุข “หวังว่าเธอจะชอบชื่อของเธอนะ”

บลูไม่เข้าใจในสิ่งที่โอเวนถาม ทำไมเธอจะไม่ชอบ ก็มันเป็นสิ่งที่แม่ใช้เรียกและแม่จะเรียกเธอด้วยชื่อนี้ทุกครั้ง...จะมีแค่เธอที่ถูกแม่เรียกด้วยชื่อนี้...

บลูไม่แน่ใจว่าเธอแสดงสีหน้ายังไง แต่มันทำให้แม่ของเธอหัวเราะ...แม่ดูดีเวลายิ้มนะ...

“ช่างมันเถอะ ฉัน โอเวน เกรดี้ เป็น...ครอบครัวของเธอ” ...โอเวน...นั้นคือชื่อของแม่...

...ครอบครัว...คือฝูงสินะ...

แม่คือครอบครัวของเธอ...แม่คือฝูงของเธอ...แม่เป็นของเธอ...โอเวนเป็นของเธอ...

TBC.

+++++++++++++++++++

ปล.ถ้าคิดว่านี่คือฟิครักแบบNormalล่ะก็คุณกำลังคิดผิดอน่างมหันต์!!! 

Fic Jurassic world : What if we love ถ้าพวกเรารักกัน (Intro)

Intro

“โดยธรรมชาติของสัตว์หลายชนิดเมื่อแรกเกิด โดยเฉพาะหลังจากที่เพิ่งฟักออกจากไข่ หากมันพบเห็นใครหรือสิ่งไหนเป็นสิ่งแรก พวกมันจะคิดว่าสิ่งนั้นคือพ่อแม่ของพวกมันและมักจะมีพฤติกรรมเลียนแบบทำตามรวมทั้งเชื่อฟัง”

คอนราด  โลเรนซ์

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

“มันจำเป็นต้องทำจริงๆเหรอดร.?” ร่างที่นอนแผ่อยู่บนเตียงผ่าตัดเอ่ยถาม ดร. เฮนรี่  วู ด้วยความไม่แน่ใจ ในทางกลับกัน โอเวน  เกรดี แทบจะไม่เห็นด้วยกับการผ่าตัดในครั้งนี้ เขามองว่ามันไม่เห็นจะมีความจำเป็นเลยสักนิด แล้ว ถ้าเขาไม่เห็นด้วย ทำไมเขาจะต้องมานอนแผ่บนเตียงผ่าตัดนี้รอให้ดร.วู ทำอะไรก็ไม่รู้กับร่างกายของเขาด้วยล่ะ?

“ก็ ถ้าคุณจะไม่เข้ารับการผ่าตัด ผมก็คงต้องบอกฮอสกินส์ ว่าเขาเลือกคนผิด” ดร.วู ทำท่าจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกเพื่อรายงานให้ วิค ฮอสกินส์ได้ทราบ แต่ทว่าโอเวนกลับจับข้อมือของเขาไว้เสียก่อน

“มันจะไม่แย่ ใช่มั้ย? ผมหมายถึง ผมจะไม่กลายเป็น สัตว์ประหลาดใช่มั้ย?” โอเวน ไม่แน่ใจกับการผ่าตัดในครั้งนี้ หรือให้ถูกคือเขากังวลจนแทบจะนอนอยู่นิ่งๆสงบๆไม่ได้

“คุณกังวลมากเกินไป เบสจีโนมของคุณจะยังคงเป็นของมนุษย์เหมือนเดิม...ผมหมายถึง คุณยังคงเป็นมนุษย์เหมือนเดิม เกือบทุกอย่าง ผมแค่จะปรับเปลี่ยนอะไรนิดหน่อย ที่จริง ต้องเรียกว่าเพิ่มความสามารถอะไรให้คุณ นิดหน่อย เพื่อความอยู่รอด”ดร.วู พยายามพูดให้โอเวนคลายความกังวล แต่มันไม่ได้ทำให้โอเวนรู้สึกคลายความกังวลเลยสักนิด ยกเว้นตรงส่วนที่ว่าเพื่อความอยู่รอด มันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นแม้จะเพียงแค่เล็กน้อยก็ตาม

โอเวนไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาถูกบังคับให้ออกจากการเป็นทหารเรือ แล้วยังถูกจับยัดมารับหน้าที่ฝึกและเลี้ยงไดโนเสาร์กินเนื้ออีก...รู้สึกว่าจะเป็นสายพันธุ์แวโลซีแร็ปเตอร์เสียด้วย...

อันที่จริงงานนี้เขาจะปฏิเสธก็ได้ ถ้าเขาอยากจะอดตายล่ะก็นะ

เป็นที่รู้กันว่าฮอสกินส์กับบริษัทอินเจนนั้นมีอำนาจมากขนาดไหน เพียงแค่พวกนั้นต้องการ โอเวนจะกลายเป็นบุคคลต้องห้ามของทุกๆกองทัพหรือทุกๆสถานที่ ที่เขาจะไปสมัครทำงาน  พวกนั้นบีบบังคับทางเลือกของเขาให้เขาเหลืองานที่สามารถทำได้แค่งานเดียว และถ้าเขาไม่รับงานนี้ นั้นสินะ เขาก็คงจะต้องอดตายไปตามระเบียบ

อย่างที่ดร.วูพูด สิ่งที่โอเวนกำลังจะทำต่อไปนี้คือการกระทำเพื่อความอยู่รอด

“เอาล่ะ ผ่อนคลายเข้าไว้ เดี๋ยวผมจะให้คุณสูดอ็อกซิเจน คุณจะได้หลับสบาย เชื่อเถอะ มันจะผ่านไปเร็วเสียจนคุณคิดว่าไม่มีอะไรเกินขึ้น” ดร.วูบีบที่ไหล่ของโอเวนคล้ายการให้กำลังใจก่อนจะหันไปเตรียมและตรวจเช็คอุปกรณ์ให้เรียบร้อย

การผ่าตัดนี้ดร.วูต้องทำเพียงคนเดียว เพราะมันเป็นความลับของเขากับทางอินเจนทำให้เขาไม่มีผู้ช่วยและคิดว่าคงต้องใช้เวลาในการผ่าตัดนานเป็นแน่

“บอกหน่อยดร. ที่พวกคุณให้ผมมาผ่าตัดอะไรนี่เพราะพวกคุณไม่เชื่อในศักยภาพของผมอย่างงั้นเหรอ?”

“พวกเราไม่ได้ไม่เชื่อในศักยภาพของคุณ แต่พวกเราไม่เชื่อในศักยภาพของมนุษย์”

“แต่ผมไม่เห็นด้วยกับคุณ”

“คุณจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ทั้งคุณและผมต่างก็รู้ดีว่าสัตว์ก่อนประวัติศาสตร์พวกนี้มันเอาแน่เอานอนไม่ได้ ธรรมชาติคือสิ่งที่ไม่แน่นอนและเราไม่อาจเข้าไปควบคุมมันได้ ถึงพวกเราจะทำให้พวกมันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะควบคุมมันได้เต็มร้อย คุณก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพาร์คของจอห์น แฮมม่อนด์นี่”

“ใช่ และผมก็สงสัยว่าทั้งๆที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมา ทำไมพวกเขาถึงยังคงเปิดพาร์คต่อกันล่ะ?”

“อาจจะเป็นเพราะวิทยาศาสตร์ ความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์หรือความต้องการของมนุษย์ ล่ะมั้ง”

“ผมว่าน่าจะเป็นอย่างหลัง”

“ผมก็ว่างั้น แต่ที่จริงแล้ว มันคือสิ่งที่จอห์น แฮมม่อนด์ได้ขอกับไซม่อน มัซรานิไว้ก่อนตายต่างหาก”

ดร.วูหันกลับมาหาโอเวนพร้อมกับหน้ากากอ็อกซิเจนในมือ เขาจัดการครอบหน้ากากนั้นลงบนใบหน้าของโอเวนก่อนจะหมุนเปิดอ็อกซิเจนให้เข้ามาในหน้ากาก ผลพวงจากอ็อกซิเจนบริสุทธิ์จำนวนมาก ทำให้ดวงตาของโอเวนเริ่มหนักอึ้ง สติเริ่มเลือนรางจนกระทั่งโอเวนหลับไป...โดยที่ไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของดร.วู...

12  ชั่วโมงหลังจากนั้น

โอเวนตื่นขึ้นมาบนเตียงผ่าตัดในห้องทดลองห้องเดิม เขาหันไปมองด้านข้างก็พบกับดร.วูที่กำลังเก็บอุปกรณ์อยู่ เขารู้สึกสบายตัว แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกแปลกๆเช่นเดียวกัน มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

“อ้าว ฟื้นแล้วเหรอคุณเกรดี ผมผ่าตัดให้คุณเสร็จได้ 2 ชั่วโมงกว่าๆแล้ว รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ?” ดร.วู ที่หันมาตอนโอเวนกำลังขยับตัวถาม

“ก็...ไม่รู้สิ มันรู้สึกตัวเบาแปลกๆ และ...นี่คุณทำอะไรกับร่างกายของผมบ้างเนี้ย?”โอเวนรู้สึกสงสัย แต่เขาไม่รู้ว่าเขาสงสัยอะไร เขารู้สึกเพียงแค่มันมีอะไรแปลกๆ ไม่ชอบมาพากลก็เท่านั้นเอง

“ก็แค่การผ่าตัดเองคุณเกรดี ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง อีกอย่างนึง มันผ่านไปแล้วและมันผ่านไปได้ด้วยดีเสียด้วย คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”ดร.วูหันมามองโอเวน ใบหน้าของเขาอาจดูสงบนิ่งเหมือนเรื่องที่เขาพูดมันเป็นเรื่องปกติ แต่โอเวนก็ยังคงรู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่ดีซึ่งสิ่งที่โอเวนรู้สึกมันแสดงออกทางสีหน้าเสียจนดร.วูรับรู้ “บางทีคุณอาจจะรู้สึกแปลกๆเพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่คุณได้รับการผ่าตัด ใช่มั้ย?”

“ใช่มันเป็นครั้งแรก...บางที คุณอาจจะพูดถูก ผมคงคิดมากไปเอง” โอเวน เลือกที่จะไม่ใส่ใจมัน ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกแปลกๆ แต่ทว่าสิ่งที่ดร.วูพูดนั้น มันสมเหตุสมผลพอที่จะทำให้เขาไม่ใส่ใจมันอีก 

“งั้นก็ดี เดี๋ยวผมจะติดต่อไป หลังจากเราสร้างไดโนเสาร์ของคุณเสร็จแล้ว”

“ไดโนเสาร์ของผม...เฮอะ...ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ”

“หึหึหึ ในระหว่างนี้ คุณก็ไปพักผ่อนเสียเถอะนะ คุณมีที่พักแล้วใช่มั้ย?”

“มีแล้วดร.”

++++++++++++++++++++++++++

เวลาผ่านไปไม่ทราบแน่ชัด(?)

ดร.วู เรียกโอเว่นมายังแล็บเพื่อมารับไข่ไดโนเสาร์ไปดูแลซึ่งไข่ไดโนเสาร์ที่ว่ามีทั้งหมด 4 ฟอง

“ที่จริงแล้ว คุณต้องรับไข่ไปดูแลทั้งหมด 6 ฟอง แต่วันนี้มารับไปแค่ 4 ฟองก่อน ส่วนอีก 2 ฟอง เราต้องสังเกตการณ์สักพัก ไว้มันพร้อมเมื่อไร เราจะติดต่อไป” ดร.วูกล่าวในขณะที่กำลังตรวจเช็คความเรียบร้อยของไข่ก่อนออกเดินทาง

“ 6 ฟอง? แค่ 4 ฟองผมยังไม่คิดว่าจะเลี้ยงรอดเลย แล้วทำไมผมต้องเอาไปดูแลตั้งแต่อยู่ในไข่ด้วยล่ะ? ไว้ตอนมันฟักแล้วค่อยเรียกผมมาพามันไปไม่ดีกว่าเหรอ?”

“ว่ากันว่าสัตว์แรกเกิดมักจะผูกพันธุ์กับสิ่งแรกที่พวกมันเห็น ถ้าอยากให้พวกมันเชื่องหรือไว้ใจ ก็ต้องอยู่กับพวกมันตั้งแต่แรกเกิดเลยจึงจะมีโอกาสได้ผลมากที่สุด”

“ใช่ และที่คุณพูดมาน่ะ คุณพูดยังกับจะส่งผมไปเป็นแม่ของพวกมันยังงั้นแหละ”

“ก็ประมาณนั้น ฮะๆๆๆๆ” ดร.วู หัวเราะก่อนจะเดินไปสั่งงานกับเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง ปล่อยให้โอเวน ยืนมองไข่ทั้ง 4 ฟองตรงหน้าที่เขาต้องลำเลียงใส่กล่องขนย้ายไปยังกรงที่อยู่อีกฟากนึงของเกาะอิสลา นูบลาร์ ด้วยระยะทางที่ไกลและเส้นทางที่ไม่ค่อยจะราบลื่น  ทำให้เขาค่อนข้างกังวลว่าเขาจะขนย้ายไข่พวกนี้โดยที่พวกมันไม่แตกไปเสียก่อนได้หรือเปล่า  ด้วยสีหน้ากังวลของโอเวนทำให้ดร.วูต้องเข้ามาชวนคุยเพื่อคลายความกังวล “คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรงั้นเหรอคุณเกรดี?”

“หืม ก็แค่ กำลังกังวลว่าผมจะขนย้ายไข่พวกนี้ไปยังกรงที่พวกมันต้องอยู่ โดยที่พวกมันไม่แตกได้หรือเปล่า ก็เท่านั้นเอง”

“กรงที่พวกมันต้องอยู่? ผิดแล้วคุณเกรดี พวกมันไม่ได้จะถูกขนย้ายไปยังกรงที่พวกมันต้องอยู่ ถ้าทำแบบนั้น เราให้คนของเราขนไปจะง่ายเสียกว่า แต่เราจะให้พวกมันไปอยู่ที่บ้านของคุณ” โอเวนหันไปมองหน้าดร.วูแทบจะทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบ

“บ้านของผม? ทำไม?”

“อย่างที่ผมเคยพูดไปว่าสัตว์แรกเกิดมักจะผูกพันธุ์กับสิ่งแรกที่พวกมันเห็น ถ้าอยากให้พวกมันเชื่องหรือไว้ใจ ก็ต้องอยู่กับพวกมันตั้งแต่แรกเกิดเลย และไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะคุณเกรดี คุณต้องอยู่กับพวกมันอย่างใกล้ชิด ถ้าทำแบบนั้น มันจะง่ายต่อการฝึกและโอกาสรอดของคุณก็จะสูงขึ้น”

“หรือไม่ก็โอกาสรอดลดน้อยลง”

“หึหึหึ ไม่หรอก ผมอุตส่าห์ทำการผ่าตัดให้คุณ โอกาสรอดมันก็ต้องสูงขึ้นสิ”

“คุณให้ผมเลี้ยงและฝึกสอนไดโนเสาร์กินเนื้อ ไม่ว่าจะคิดยังไงโอกาสรอดของผมก็น้อยอยู่ดี”

“นั้นก็ใช่ เถอะน่า มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอก คิดซะว่ากำลังเลี้ยงสุนัขป่าก็แล้วกัน”

“มันไม่เหมือนกันนะดร. พวกคุณให้ผมเลี้ยงแวโลซีแร็ปเตอร์นะ...ไม่ได้ช่วยอะไรเล๊ย~”

“ฮะๆๆๆๆ”

“แล้วพวกมัน...จะไม่หนีเหรอดร.?”

“ไม่ต้องห่วงคุณเกรดี พวกมันหนีจากคุณไม่ได้หรอก เพราะคุณกำลังจะเป็นแม่ของพวกมันนี่ พวกมันไม่หนีแม่ของตัวเองไปหรอก”

“...ตลกตายล่ะดร.”

“ฮะๆๆๆๆๆๆๆ”

หลังจากคุยกันเสร็จ ดร.วูก็บอกกับโอเวนว่าเขาตรวจเช็คไข่เสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกมันพร้อมสำหรับการออกเดินทาง ไข่ทั้ง 4 ฟองถูกลำเลียงใส่ลังไม้ขนาดกลางที่ภายในเต็มไปด้วยขี้เลื่อยและเศษกระดาษเพื่อให้ความอบอุ่นกับไข่และช่วยลดแรงกระแทกที่จะเกิดขึ้นเวลารถแล่น แต่ถ้ารถล้มหรือไข่กระเด็นออกจากลังล่ะก็...บอกลาไดโนเสาร์น้อยได้เลย...

โอเวนขับรถอย่างระมัดระวังเท่าที่จะทำได้จนกระทั่งมาถึงบ้านพักของเขาที่อยู่เกือบอีกฟากนึงของเกาะ เขาพักอยู่ในบ้านไม้ที่ข้างๆมีรถพ่วงอยู่หนึ่งคัน  ทิวทัศน์รอบบ้านเขาไม่มีอะไรมากนอกจากป่ากับทะเลสาบ ถือว่าทำเลดี เขาได้แต่หวังว่ามันจะเหมาะกับการเลี้ยงไดโนเสาร์สายพันธุ์นี้...อันที่จริงมันก็เหมาะนั้นแหละ แต่ในตอนนี้เขาโคตรจะคิดมากเรื่องต้องเลี้ยงดูเจ้าพวกนี้สุดๆ 

โอเวนไม่ใช่นักชีวะวิทยาหรือนักบรรพชีวินวิทยาเสียหน่อย เขาจะได้รู้และเข้าใจเรื่องไดโนเสาร์อย่างถ่องแท้ แต่นี่เขาเป็นทหารเรือ เขารู้แค่เรื่องรบกับการต่อสู้เท่านั้น ถึงแม้ว่าก่อนจะมาที่นี่เขาเคยพบกับดร.อลัน แกรนท์มาแล้วเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องแวโลซีแร็ปเตอร์ แน่นอนว่าอลันบอกว่าเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ให้ความช่วยเหลือโดยการให้ข้อมูลกับเขามามากพอควร และก่อนกลับบ้าน ดร.วูได้ให้ข้อมูลที่มีประโยชน์กับเขาหลายอย่าง เกี่ยวกับเรื่องของไดโนเสาร์ที่เขาต้องเลี้ยงแต่เขาก็ยังรู้สึกกังวลอยู่ดี ไหนจะเรื่องที่พอพวกมันโตขึ้นแล้วพวกมันจะต้องพยายามหนีไปจากเขาอีก

โอเวนรู้ดีว่าไดโนเสาร์ไม่มีทางเชื่อง พวกมันเอาแน่เอานอนไม่ได้  ยิ่งโอเวนคิดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกเครียดมากขึ้นเท่านั้น

โอเวน สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว แล้วทำใจ ว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป เขาสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานและจะทำมันอย่างเต็มที่ แต่ไม่ได้รับปากว่าจะไม่ทำงานพลาด พวกนั้นอยากจะผิดหวังก็เชิญตามสบายเพราะเขาได้พยายามเต็มที่แล้ว 

โอเวนยกลังไม้เข้าไปในบ้านอย่างทุลักทุเลเพราะต้องระมัดระวังไข่ที่อยู่ภายใน ชายหนุ่มยกลังเข้ามาวางไว้บนเคาท์เตอร์ในครัว พอเขาเปิดฝาลังออกก็ต้องถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อไข่ทั้ง 4 ฟองยังอยู่ครบและยังไม่มีใบไหนแตก บางทีเขาอาจจะคิดมากเกินไป  แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ต้องมาฉุกคิดว่าจะต้องทำยังไงต่อไปกัน?

เมื่อมาลองนึกๆดูแล้ว ไข่ทุกๆฟองในห้องแล็บต้องอยู่ในตู้อบหรือไม่ก็ใต้แสงไฟที่จะให้ความอบอุ่น...

“ความอบอุ่น ต้องทำรัง” โอเวนรีบตรงดิ่งไปที่ห้องนอนของตัวเองเพื่อทำรังสำหรับนำไข่มาวาง แต่เขาก็ตระหนักได้ว่า ถ้าเขาต้องนอนเฝ้าไข่บนเตียงแคบๆแบบนี้ เขากลัวว่าเขาจะเผลอนอนทับไข่เอา

 โอเวนจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นห้องนั่งเล่นของเขาแทน เขาทำการเคลียร์พื้นที่ภายในห้องนั่งเล่นให้กลายเป็นพื้นว่างๆ โอเวนเดินกลับเข้าไปหยิบหมอนกับผ้าห่มในห้องนอนออกมาข้างนอก เขานำหมอนมาวางกองกันให้มันสภาพออกมาดูเหมือนรังมากที่สุดแล้วเอาผ้าห่มมาปูทับอีกที

เมื่อจัดการเสร็จแล้ว โอเวนก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อไปยกลังบรรจุไข่ออกมา ทุกๆครั้งที่เขาออกเดิน เขารู้สึกเกร็งไปทั้งตัวเพราะกลัวว่าเขาจะพลาดทำลังไข่ตกแล้วมันจะทำให้ไข่แตก โชคยังดีที่เขาไม่พลาด

 โอเวนค่อยๆวางลังไม้ลงข้างๆรังที่เขาทำไว้ ชายหนุ่มค่อยๆนำไข่ทั้ง 4 ฟองออกมาวางบนรังทีละฟองๆอย่างเบามือ

“เฮ้อ~” โอเวนถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่อกเมื่อเขาจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาค่อยๆเอนตัวลงนอนแผ่หลาบนพื้นข้างๆรังอย่างสบายใจ แต่แค่เปราะหนึ่งเท่านั้น

โอเวนหันมามองไข่ทั้ง 4 ฟองที่วางอยู่บนรังที่ทำขึ้นมา ก็พาลให้คิดว่า พวกมันจะอุ่นดีหรือเปล่า หรือว่าจะร้อนไปหรือเปล่า

“อยู่รอดให้ได้นะหนู” โอเวนเอื้อมมือไปลูบสัมผัสไข่ฟองหนึ่งอย่างเบามือ ผิวสัมผัสของเปลือกไข่นั้นอบอุ่นและสบายมือเสียจนโอเวนยิ้มออกมา เขาลูบสัมผัสไข่ทุกๆฟองอย่างอ่อนโยนและเขาตั้งใจว่า เขาจะพยายามดูแลลูกไดโนเสาร์พวกนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

TBC.